206. پاییز گواهی بود بر نهایت من

من در بی نهایت خود کسی را دیدم که به چشم های اسمان خیره شده بود ... انتظار لبخند و بستن چشم هایش را داشت ... میدانست ... اسمان چشم که بگذارد ...ابر ها می ایند ... می ایند که بشویند دلتنگی را ...

+ نوشته شده در ساعت توسط New Man |

---

خودم را در رها ترین حال ممکن یافته بودم ... بیدار شدم... چشم باز کردم ...دویدم سمت پنجره... باران ارام میبارید... صدای ارامشش حس ناممکنی در من زنده میکرد ... حسی که انگار دور از ان بودم ... به سبزی زمین رو به رو نگاه کردم ... و به ابتدای اسمان که د